Πίστευε και μη, (θαλάσσια) ερεύνα!

 
 

Πίστευε και μη, (θαλάσσια) ερεύνα!

Attention: open in a new window. PDFPrintEmail
 
 

Κατά κοινή ομολογία, οι θαλάσσιες επιστήμες και η θαλάσσια έρευνα έχουν σημειώσει σημαντική εξέλιξη στην Ελλάδα τις τελευταίες δεκαετίες. Παρόλα αυτά υπάρχουν ακόμα σημαντικά εμπόδια που αποτελούν τροχοπέδη για την περαιτέρω ανάπτυξή τους. Ας δούμε, λοιπόν, συνοπτικά τα σημαντικότερα τρία εξ αυτών.

Κατ’ αρχάς, βασικό ‘αγκάθι’ είναι η ανυπαρξία, στην πράξη, ενός κεντρικού φορέα που θα συλλέγει, θα αξιολογεί, θα επεξεργάζεται και θα ενοποιεί όλη την υπάρχουσα περιβαλλοντική πληροφορία, απ’ όπου και αν αυτή προέρχεται (εκπαιδευτικούς, ερευνητικούς φορείς και τεχνολογικούς φορείς, ΜΚΟ, ιδιωτικό τομέα), θα διατηρεί βάση δεδομένων όλων των υλοποιηθέντων ή εν εξελίξει ερευνητικών προγραμμάτων, θα καθορίζει τις στρατηγικές προτεραιότητες, λαμβάνοντας υπόψη τη γνώμη όλων των σχετικών φορέων και με γνώμονα το εθνικό συμφέρον, θα λειτουργεί ως γνωμοδοτικό όργανο προς τις αρμόδιες αρχές για τη χάραξη εθνικών στρατηγικών. Προφανώς, η δημιουργία αυτού του κομβικού φορέα είναι απαραίτητο να συνοδευτεί από το συντονισμό και τη συνεργασία μεταξύ των σχετικών τμημάτων όλων των συναρμόδιων Υπουργείων.

Δε χωράει καμία αμφιβολία, ότι η απουσία αυτής της οργανωμένης δομής είναι αποτέλεσμα της έλλειψης πολιτικής βούλησης. «Τρανό» παράδειγμα, οι θαλάσσιες εξορύξεις υδρογονανθράκων, και η πρωτοφανής-για τα ελληνικά δεδομένα- ταχύτητα με την οποία προχώρησαν οι εξελίξεις σε αυτόν τον τομέα τον τελευταίο χρόνο, ενδεικτική του ότι όταν υπάρχει ‘θέληση’ όλα με ένα ‘μαγικό’ τρόπο προχωρούν γρήγορα και συντονισμένα. Στον αντίποδα, σοβαρά ζητήματα που θα έπρεπε να αποτελέσουν προτεραιότητα για την Ελλάδα- μια χώρα με ιδιαίτερα εκτεταμένη και πολυσχιδή ακτογραμμή, με υψηλό ενδημισμό και βιοποικιλότητα, με παράκτιο και θαλάσσιο περιβάλλον που συντηρεί σημαντικούς τομείς της εθνικής οικονομίας (όπως την αλιεία, τον τουρισμό, τη ναυτιλία κ.α.) και φιλοξενούν είδη και οικοτόπους που χρήζουν προστασίας, με σημαντικές ανθρωπογενείς πιέσεις και υπό τη σκιά των επιπτώσεων της κλιματικής αλλαγής- παραμένουν χρόνιες εκκρεμότητες και συνεχίζουν να αντιμετωπίζονται αποσπασματικά χωρίς κεντρικό σχεδιασμό. Τα κενά που υπάρχουν στη γνώση, ειδικά όσον αφορά το θαλάσσιο περιβάλλον, έρχονται να καλυφθούν, στο βαθμό που αυτό είναι δυνατό, μέσα από το προσωπικό ενδιαφέρον και την ενασχόληση συγκεκριμένων ατόμων ή ομάδων, ακόμα και όταν αποτελούν δεσμεύσεις ή νομικές υποχρεώσεις της Ελλάδας σύμφωνα με τα οριζόμενα από τη Διεθνή, Ευρωπαϊκή και εθνική νομοθεσία (για όσο ακόμα τουλάχιστον μπορούμε να μιλάμε για την ύπαρξη περιβαλλοντικής νομοθεσίας στα μέρη μας).

Το δεύτερο μελανό σημείο, είναι η περιορισμένη δημόσια επένδυση στην Έρευνα και την Τεχνολογία. Η θαλάσσια έρευνα χρηματοδοτείται κατά κύριο λόγο μέσω ευρωπαϊκών προγραμμάτων με αποτέλεσμα τη δημιουργία ασυνεχειών στην επιστημονική γνώση, ενώ οι θέσεις εργασίας που προκύπτουν έχουν προσωρινό χαρακτήρα, κάτι που συμβάλλει στην ενίσχυση της εργασιακής επισφάλειας, την ένταση την ανεργίας και αφήνει ανεκμετάλλευτο μεγάλο μέρος του ερευνητικού δυναμικού. Ο δημόσιος τομέας πρέπει να παίξει κυρίαρχο ρόλο, χωρίς φυσικά να αποκλείεται η χρηματοδότηση δράσεων μέσω ευρωπαϊκών και ιδιωτικών κονδυλίων, υπό την προϋπόθεση ότι θα ακολουθούνται διαφανείς διαδικασίες και θα εξυπηρετούνται κατά προτεραιότητα οι στόχοι που θα έχει θέσει η επίσημη πολιτεία κατόπιν διαβούλευσης με όλους τους αρμόδιους φορείς.



 
 
aktes4.jpg
 
Copyright © 2011 Medsos. All Rights Reserved. Joomla! is Free Software released under the GNU/GPL License.
Χορηγία φιλοξενίας medsos.gr από την dnHost.gr