Με μπουνάτσες και μποφόρια

 
 

Με μπουνάτσες και μποφόρια

Attention: open in a new window. PDFPrintEmail
 
 

Μπορεί να φταίει ότι είμαστε θαλασσινός λαός… δεν εξηγείται αλλιώς το γεγονός ότι παραδοσιακά τα «κάνουμε θάλασσα» στη διαχείριση του παράκτιου και θαλάσσιου περιβάλλοντος. Την ίδια ώρα η Ευρώπη προωθεί σημαντικές αλλαγές στο πλαίσιο της αναθεωρημένης ΚΑλΠ, μάχες κερδίζονται και χάνονται στην προσπάθεια διαφύλαξης των θαλάσσιων ειδών και το Δίκτυο ΜΕΣΟΓΕΙΟΣ SOS για άλλη μια φορά αναδεικνύει (μεταξύ άλλων) το τεράστιο πρόβλημα της ρύπανσης των ακτών μας μέσα από την εκστρατεία ΚΑΘΑΡΙΣΤΕ ΤΗ ΜΕΣΟΓΕΙΟ 2012.

 

 

ΟΔΠΖ αλά ελληνικά: Ολοκληρωμένη Διάλυση Παράκτιας Ζώνης
Τι κι αν το Πρωτόκολλο για την Ολοκληρωμένη Διαχείριση των Παράκτιων Ζωνών της Μεσογείου έχει τεθεί σε ισχύ από τις 24 Μαρτίου 2011, με το Μαρόκο να είναι η τελευταία χώρα που το ενσωμάτωσε στην εθνική της νομοθεσία; Δυστυχώς η χώρα μας συνεχίζει να κρατά τα σκήπτρα του αναχρονισμού ΚΑΙ σε αυτό το θέμα. Θα περίμενε κανείς ότι η Ολοκληρωμένη Διαχείριση της Παράκτιας Ζώνης (ΟΔΠΖ) θα αποτελούσε βασική παράμετρο στη χάραξη πολιτικής, δεδομένης της σπουδαιότητας που το παράκτιο και θαλάσσιο περιβάλλον διαδραματίζει για την Ελλάδα- μια χώρα που διαθέτει ιδιαίτερα εκτεταμένη και πολυσχιδή ακτογραμμή, με υψηλό ενδημισμό και βιοποικιλότητα, με παράκτιο και θαλάσσιο περιβάλλον που συντηρεί σημαντικούς τομείς της εθνικής οικονομίας (όπως την αλιεία, τον τουρισμό, τη ναυτιλία κ.ά.), παρέχει σημαντικές οικοσυστημικές υπηρεσίες και αγαθά, φιλοξενεί είδη και οικοτόπους που χρήζουν προστασίας, με σημαντικές ανθρωπογενείς πιέσεις και υπό τη σκιά των επιπτώσεων της κλιματικής αλλαγής. Και όμως όχι… Η νέα κυβέρνηση έχει βάλει τα δυνατά της να μας αποδείξει πως οι πολιτικές που προωθεί μπορούν επάξια να συναγωνιστούν τις λανθασμένες επιλογές του παρελθόντος και πως ΝΑΙ, τελικά, χειρότερα γίνεται.
Πώς αλλιώς θα μπορούσε να σχολιαστεί το γεγονός ότι διαιωνίζεται το ίδιο αποτυχημένο, κοντόφθαλμο μοντέλο ανάπτυξης που μας οδήγησε στη σημερινή κατάσταση και που καμία σχέση δεν έχει με τη βιώσιμη ανάπτυξη που αποτελεί μονόδρομο στην παρούσα δυσχερή οικονομική συγκυρία που βιώνει η χώρα μας; Η λογική παραμένει η ίδια: οτιδήποτε δεν έχει υποστεί υπερεκμετάλλευση, σημαίνει ότι είναι αναξιοποίητο και άρα υποψήφιο για παραχώρηση ή ξεπούλημα. Χαρακτηριστικό παράδειγμα, η παραχώρηση του αιγιαλού και της παραλίας για διάφορες χρήσεις (π.χ. ν. 3982/2011, ν. 3986/2011, ν. 4062/2012) που αποθεώθηκε με τον πρόσφατο ν. 4092/2012 (ΦΕΚ 220/Α/8-11-2012), όπου η παραχώρηση είναι ουσιαστικά εφ΄ όρου ζωής (50 έτη, με δυνατότητα επέκτασης για άλλα 49 έτη)… Επιπλέον, η πολιτεία επιβραβεύει τους αυθαιρετούντες, δίνοντας τη δυνατότητα νομιμοποίησης παράνομων χρήσεων (ν. 4072/2012). Αποτέλεσμα όλων αυτών είναι να αλλοιώνεται ο κοινόχρηστος χαρακτήρας του αιγιαλού και της παραλίας. Φυσικά από τα μεγαλεπήβολα σχέδια δε θα μπορούσε να ξεφύγει και το παράκτιο μέτωπο της Αττικής.
Ενώ το πολυαναμενόμενο Ειδικό Πλαίσιο Χωροταξικού Σχεδιασμού και Αειφόρου Ανάπτυξης για τον Τουρισμό βρίσκεται στην τελική ευθεία, με τον παραπάνω ν. 4092 η πολεοδομική νομοθεσία περνάει στα αζήτητα, με τις ρυθμίσεις που προωθούνται για τη χωροθέτηση Παραθεριστικών τουριστικών χωριών (με όλα τα κομφόρ!).

 



 
 
aktes3.jpg
 
Copyright © 2011 Medsos. All Rights Reserved. Joomla! is Free Software released under the GNU/GPL License.
Χορηγία φιλοξενίας medsos.gr από την dnHost.gr